Hierdie week was ek weer in Brussel in België op ‘n klein vakansie om na ‘n paar konserts toe te gaan. Dis ‘n kans om met vriende uit te hang en om ‘n bietjie Frans en Nederlands te praat, wat altyd pret is. Ek hou baie van ‘n tweetalige stad, of drietalig as jy Engels insluit, en op elke besoek wil ek ‘n bietjie meer probeer om nie net op Engels afhangklik te wees nie.

Ek het uiteidenlik die Atomium besoek, een van die mees bekende monument in Brussel vol besoekers uit veel verksillende lande. Ek het dit baie geniet, veral die 1950s futuristieke styl uit ‘n tydperk van hoop en moontlikheid, Dit is beslis die moeite werd om te besoek.

Die Atomium in Brussel

Smiddags het ons na ‘n ou verborge kroeg gegaan net ‘n paar tree van die strate af geleë is. Ons het pintjes gekoop en het sit en gesels. Langs ons was ‘n man en ‘n vrou wat gesels en rook. Nadat ‘n oomnlik het ek besef dat hulle Afrikaans onder mekaar gepraat het – oor lewe, oor werk, oor reis; net besig om mekaar op hoogte te bring. Af en toe het hulle gefluiter sodat niemand sou kan hoor nie. Dis ‘n bietjie vreemd want hulle kan ons verskillede Britse aksente hoor wat, gewoonlik, aandui dat ons dalk geen vremde tale praat nie.

Het Goudblommeke in Papier

Ek was nuuskierig want ek wil altyd Afrikaans met mense praat en is op soek na geleenthede om só te doen. Terselfdertyd is dit hulle gesprek en ek is g’n deelte daarvan nie. Ek voel uiteindelik amper soos ‘n spioen en my geheime vaardigheid is om soos ‘n eentalige Engelsman te verskyn.

Ek het besluit om niks te probeer sê nie. Die rede was dat hulle iets gesê het wat hulle beslis nie wou hê dat niemand moet hoor het nie. Die oomblik om met hulle te praat het verby geggaan. ‘n Rukkie later het ek iets in Engels gesê (en ek weet nie wat nie) wat veroorsaak het dat hulle skielik na my kyk en ophou praat, en hierdie reaksie was dadelik vir my duidelik. Het hulle my vermoed? Wat het aangedui dat ek Suid-Afrika of Afrikaans ken?

“Grande Roue” by die Justitiepaleis van Brussel